04 April 2005
Geschreven door stefan

Na 42 weken en 2 dagen vond Tomas het op vrijdag 1 april 2005 toch echt wel tijd om er uit te komen. Hij had het wel gezien daar binnen in en vond het leuk om te beginnen met een 1 aprilgrap.

Om half negen 's avonds begonnen de weeën. We schrokken nogal toen nog geen 5 minuten na de eerste wee de tweede al volgde, en de derde volgde ook al weer binnen 5 minuten na de tweede. Ik heb toen maar het ziekenhuis gebeld. Die adviseerden een warme douche. Wij hadden echter al zeer snel door dat dat ook niet zou werken, want Marjolein haalde het maar net om van het bed naar de douche te komen, en zo'n groot huis hebben wij niet :) Marjolein heeft toen heel kort onder de douche gestaan, en ik heb snel het ziekenhuis gebeld dat we toch echt die kant op zouden komen. De weeën kwamen toen al met pauzes van een minuutje of twee!

De rit naar het ziekenhuis was bepaald geen pretje, voor Marjolein vooral. De weeën kwamen snel achter elkaar en het duurde niet lang voordat Marjolein ook al echt persweeën kreeg. In de auto al! Ik heb veel te hard gereden en ben twee keer door rood gereden, want we moesten en zouden wel op tijd in het ziekenhuis aankomen.

In het ziekenhuis aangekomen werden we verwelkomd door een verpleegkundige, die ons in alle rust naar een van de bevallingskamers bracht. Vervolgens probeerde ze ons rustig uit te leggen wat ze wou gaan doen, en dat ze straks wel even een assistent zou vragen even te gaan voelen hoe ver de ontsluiting was. Bij de eerstvolgende wee werd het haar echter ook wel duidelijk dat Marjolein echt al persweeën had en besloot maar even wat vaart te zetten achter het halen van de assistent.

De assistent ging even voelen en concludeerde dat persweeën helemaal niet zo verrassend waren, want Marjolein had al volledige ontsluiting. Vanaf dat moment ging het enorm snel. Marjolein mocht gaan persen en 13 minuten later, om 22:13, was Tomas geboren.

Het ging allemaal zo ongelofelijk snel dat het ons echt een hele tijd heeft gekost om een beetje te snappen wat er nou allemaal was gebeurd. De nacht hebben we in het ziekenhuis doorgebracht, en hoewel we allebei wel wat geslapen hebben, hebben we vooral ook veel gepraat.

De volgende ochtend kregen we te horen dat Marjolein en Tomas lekker naar huis mochten. Alles was in orde. We moesten iets bijvoeden, omdat Tomas wat droog was (wat normaal is voor een kind dat zo lang in de buik is blijven zitten).